Wmówili ci, że ona cię testuje, i teraz nie ufasz niczemu

Napisała ci wieczorem „kochanie“.

Normalnie tak nie mówi. Dziś powiedziała trzy razy, i to jakoś tak z rozpędem, jakby sama się z tym droczyła.

I zamiast po prostu odpisać, siedzisz i próbujesz to rozgryźć. Bo skoro normalnie tak nie mówi, to znaczy, że coś jest pod spodem. Sprawdza cię. Chce zobaczyć, jak zareagujesz. Może chce, żebyś się rozkleił, i wtedy będzie po tobie.

Więc odpisujesz chłodno. Ostrożnie. Tak, żeby nie dać się złapać.

I ona przestaje pisać.

Skąd ci się to wzięło w głowie

Mam tu archiwum starego polskiego forum, ponad dziesięć tysięcy wątków. Znalazłem tam wątek, w którym facet opisuje dokładnie tę sytuację, i zaczyna się on od słowa, które ktoś kiedyś wymyślił i sprzedał tysiącom ludzi:

“W wieczornej rozmowie kobieta cały czas zwracała się do mnie “kochanie, skarbie, najdroższy itd” gdy normalnie tego nie robi, więc wyczułem że jest to sztuczne.“

Wyczuł, że jest to sztuczne.

Kobieta nazwała go czule i pierwsza myśl, jaka mu przyszła, to że to jest zagrywka.

Nie napisał tego, bo jest podejrzliwy z natury. Napisał tak, bo ktoś go tego nauczył, i to nauczył skutecznie.

Co to pojęcie robi z głową

Pomysł jest taki: kobieta rzuca zdanie, żeby sprawdzić, czy jesteś wart uwagi. Jeśli zareagujesz źle, przegrywasz. Jeśli dobrze, zdajesz.

Brzmi to jak wiedza. Wygląda jak coś, co daje przewagę. I ma jedną cechę, która czyni je nie do obalenia: pasuje do wszystkiego.

Powie coś miłego, to test, czy się nie rozkleisz. Powie coś przykrego, to test, czy wytrzymasz. Nie odpisze przez dzień, to test cierpliwości. Odpisze od razu, to test, czy nie stracisz zainteresowania.

Każde jej zachowanie da się w to wcisnąć i nic nie może tego obalić.

Twierdzenie, które tłumaczy absolutnie wszystko, nie tłumaczy niczego. Nie da się go sprawdzić ani odrzucić, więc zostaje z tobą na lata. I pracuje.

Komu to służy

Na pewno nie tobie. Bez owijania.

Człowiekowi, który to sprzedaje, daje rzecz bezcenną: nigdy nie może się pomylić. Zadziałało, bo zastosowałeś dobrze. Nie zadziałało, bo źle odczytałeś test. Wynik nie ma znaczenia, autorytet zostaje nienaruszony.

To jest ta sama konstrukcja, na której stoi cała reszta tej branży. Sprzedaje się rzeczy, których nie da się sfalsyfikować, bo tylko takie mogą sprzedawać się w nieskończoność.

A tobie zostawia coś zupełnie innego.

Co tracisz

Przestajesz słyszeć, co ktoś do ciebie mówi. Ona mówi „kochanie“, a ty odbierasz sygnał do analizy. Treść nie dociera. Niby rozmawiacie, ale ty jesteś na innej częstotliwości, wiesz, słuchasz szumu zamiast słów.

Wchodzisz w każdą rozmowę jak na egzamin. Człowiek, który przez cały wieczór sprawdza, czy zdaje, właściwie nie bierze udziału w tym wieczorze. Siedzi we własnej głowie. Ona widzi kogoś czujnego, ostrożnego, lekko spiętego. No i sama się cofa.

A po drugiej stronie stawiasz przeciwnika. To jest najgorsza część. Bo jeśli ona testuje, to ona jest kimś, kto zastawia pułapki, a ty kimś, kto ma je omijać. Nikt się nie zbliża do kogoś, kogo traktuje jak zagrożenie, i nikt nie chce być traktowany jak zagrożenie.

I stąd wychodzi ten wieczór z „kochanie“. Ktoś się z tobą droczył albo miał dobry humor, a ty odpisałeś chłodno, bo tak kazała teoria. Ona nie wiedziała, że zdałeś jakiś test. Wiedziała tylko, że nagle zrobiło się zimno.

Co jest naprawdę pod spodem

W środku tego pomysłu, jak w większości takich rzeczy, siedzi jedna prawdziwa obserwacja.

Ludzie rzeczywiście czasem sprawdzają, jak ktoś zareaguje. Zaczepiają, droczą się, rzucają coś zaczepnego i patrzą, co wróci. Robią tak wszyscy, nie tylko kobiety, i robią tak przy nowych znajomych, w pracy i na imprezie.

Tylko to nie jest test z odpowiedzią prawidłową. To jest zwykłe sprawdzanie, czy da się z tobą normalnie rozmawiać. Czy się nie obrazisz. Czy masz dystans. Czy jesteś sobą.

I dlatego jedyna „poprawna odpowiedź“, jaka istnieje, brzmi: zareaguj tak, jak zareagowałbyś naprawdę. Jak cię rozbawiło, to się śmiej. Jak cię ucieszyło, niech to będzie widać. Jak cię zabolało, powiedz.

To nie jest zdawanie testu. To jest jedyny sposób, żeby ktokolwiek dowiedział się, kim jesteś.

Rzecz do zapamiętania

Kiedy kolejny raz złapiesz się na myśli „o co jej chodziło“, zadaj sobie jedno pytanie:

Co by się stało, gdyby to nie znaczyło nic?

Gdyby „kochanie“ znaczyło po prostu, że miała dobry humor. Gdyby brak odpowiedzi przez dzień znaczył, że była zajęta. Gdyby zaczepne zdanie znaczyło, że lubi się droczyć.

Zwykle to jest prawdziwa odpowiedź, a ty budujesz konstrukcję na zdaniu, które nie miało drugiego dna. Tak samo jak przy rozbieraniu jej wiadomości na czynniki, materiał jest za cienki, żeby cokolwiek na nim postawić.

Jedna rzecz na jutro

Przez tydzień odpisuj tak, jak naprawdę zareagowałeś, bez sprawdzania, czy to bezpieczne.

Napisze coś miłego, odpisz ciepło. Zażartuje z ciebie, zażartuj z powrotem albo powiedz, że to była słaba zaczepka. Napisze coś, co cię ucieszy, napisz, że cię ucieszyło.

Nie ważysz. Nie odczekujesz. Nie sprawdzasz, czy to nie zagrywka.

Poczujesz się przy tym nieprzyjemnie odsłonięty i to jest normalne, bo przez ostatnie miesiące trzymałeś gardę. Ale zobaczysz też coś jeszcze, i po to jest to zadanie: rozmowy zrobią się krótsze, lżejsze i mniej męczące, bo przestaniesz w nich pracować.

A jeżeli po tygodniu okaże się, że ktoś rzeczywiście grał i to wykorzystał, to też się dowiesz, i to szybciej, niż dowiedziałbyś się przez pół roku ostrożności.

Ile razy w tym miesiącu odpisałeś inaczej, niż chciałeś, bo bałeś się, że to jakaś zagrywka?

Odpisywanie bez ważenia każdego słowa to jedna z misji z darmowej książki Pierwsze 30 dni. Trzydzieści dni, jedna rzecz dziennie, żadnej zasady do nauczenia się na pamięć, przy każdej misji wariant B na małą miejscowość. Osiemdziesiąt stron, pobierasz bez maila i bez zakładania konta.