Jej znajomy chce ci przyłożyć i myślisz, że musisz się bić

Środa, 22:40. Leżysz na łóżku i czytasz jej wiadomość czwarty raz.

“On chce cię w końcu poznać”. Niby nic. Tylko że o tym przyjacielu słyszałeś już sporo. Że jest w gorącej wodzie kąpany. Że raz przyłożył komuś pod sklepem. Że jest o nią zazdrosny, odkąd się znają, chociaż nigdy nie byli razem.

I teraz on chce cię zobaczyć.

Wchodzisz na jego profil. Przeglądasz zdjęcia, oceniasz ramiona, sprawdzasz, o ile jest większy. Łapiesz się na tym, że mierzysz go jak przeciwnika przed walką, chociaż nikt ci żadnej walki nie ogłaszał.

Odpisujesz “spoko” i odkładasz telefon. A potem robisz to, co znasz najlepiej. Układasz sceny. Co powiesz. Gdzie staniesz. Czy jak zamachnie się pierwszy, to zdążysz się zasłonić. Rozgrywasz tę bójkę w głowie piąty raz i za każdym razem kończy się inaczej.

Zasypiasz po pierwszej, z gotowym planem na coś, czego jeszcze nie ma.

Ktoś to opisał wiele lat temu

Mam archiwum starego polskiego forum, ponad dziesięć tysięcy wątków. Jest tam wątek dokładnie o takiej sytuacji:

“Sprawa przedstawia się tak, od niedawna jestem w LTR z pewną HB. Ta postanowiła mnie zapoznać ze swoim chorobliwie zazdrosnym przyjacielem, który uparł się że chce mnie zobaczyć.”

Pisał to na forum, które zamiast zwykłych słów wciskało ludziom skróty, więc dziewczyna jest w tym zdaniu skrótem i związek też jest skrótem. Po ludzku: ma dziewczynę, a jej zazdrosny przyjaciel uparł się, że chce go zobaczyć.

Spójrz na jedno słowo. “Uparł się”. Nie “chciałby was poznać”, nie “wpadnie się przywitać”. Uparł się. Tak się nie zaprasza nikogo na piwo. Tak się kogoś wzywa. I facet z tamtego wątku czuł to samo co ty, inaczej nie pisałby o tym w nocy do obcych ludzi w internecie.

To nie jest spotkanie, to sprawdzian

Zazdrosny przyjaciel, który uparł się, że chce cię zobaczyć, nie przychodzi cię poznać. Przychodzi ustalić, kim jesteś w jego układzie. Czasem robi to słowami, czasem uściskiem dłoni na miażdżenie, czasem zaczepką, która ma sprawdzić, czy się cofniesz.

Twoja głowa to wie. Dlatego nie planujesz rozmowy, tylko obronę.

Pomyśl, co już stało się z twoim wieczorem. Jeszcze nic się nie wydarzyło, a on już wygrał pierwszą rundę. Siedzi w twojej głowie, ustawia ci sen i puls. Bez jednego ciosu.

Na tamtym forum odpowiedzieliby mu, że wszystko jest testem do zdania i że ma pokazać, kto tu rządzi. Właśnie przez taką radę podobne spotkania kończą się czasem na komisariacie. Bo jak dwóch facetów przychodzi na sprawdzian, to sprawdzian się odbędzie.

Masz inną opcję. Możesz na ten sprawdzian nie przyjść. Nie w sensie ucieczki. W sensie odmowy grania roli, którą ktoś ci napisał bez pytania, czy ją bierzesz.

Skąd ta myśl, że musisz się stawić

Bo w głowie masz tylko dwie szuflady. Albo się stawisz, albo jesteś tchórzem. Ktoś ci te szuflady wstawił dawno temu, na podwórku, w szatni, potem internet je dokręcił. I od tamtej pory każda taka sytuacja wpada do jednej z dwóch.

Strach przed bójką jest normalny. Tamten drugi też się boi, tylko dłużej trenował nieokazywanie tego. Ciało przed konfrontacją robi swoje: puls skacze, brzuch się zaciska, sceny lecą same. To nie jest dowód, że coś jest z tobą nie tak. To jest dowód, że twój organizm działa, jak powinien.

Problem zaczyna się dalej, bo ty ten strach bierzesz za wyrok. Skoro się boję, to bym przegrał. Skoro bym przegrał, to jestem nikim. I dlatego przez pół nocy przerabiasz w głowie bójkę, która się nie wydarzyła i pewnie nie wydarzy.

W mniejszym mieście dochodzi jeszcze jedno. Wiesz, że jakbyś się wycofał, to się rozniesie. Ktoś widział, ktoś komuś powie, a taka historia potrafi żyć latami. Więc do strachu przed nim dokładasz sobie strach przed widownią. Tylko że ta widownia istnieje głównie w twojej głowie. Ludzie mają swoje sprawy i zapominają szybciej, niż myślisz.

A bójka niczego tu nie załatwia, w żadną stronę. Wygrasz, to masz sprawę w sądzie i człowieka, który będzie szukał rewanżu. Przegrasz, to masz szpital i to samo. Droga donikąd, w obie strony, i nie ma w niej wersji, w której wracasz do domu spokojny.

Niewygodne pytanie nie dotyczy jego

Facetowi z tamtego wątku nikt nie napisał jednej rzeczy.

Głównym tematem nie jest tu przyjaciel. Jest nim ona.

Ona zna tego człowieka od lat. Wie, że jest chorobliwie zazdrosny. Wie, że się uparł. I zamiast powiedzieć mu “to nie twoja sprawa, z kim jestem”, niesie ci to spotkanie jak zaproszenie na kawę. Ustawia cię przed egzaminatorem i czeka, co będzie.

Może nie robi tego złośliwie. Może od lat żyje w układzie, w którym ten przyjaciel ma głos we wszystkich jej sprawach, i już nie widzi, że to dziwne. Ale wtedy tym bardziej jest o czym rozmawiać. Z nią, nie z nim.

Bo jeśli idziesz na ten egzamin tylko dlatego, że boisz się ją stracić, to właśnie zgadzasz się na coś, na co normalnie byś się nie zgodził. Tak zaczyna się związek, w którym granice ustala ktoś trzeci. Dzisiaj spotkanie, na które nie masz ochoty. A co ustali za rok?

Jedna rzecz na jutro

Zadaj jej jedno pytanie. Na spokojnie, bez oskarżania, najlepiej na głos, nie w wiadomości.

Wybierz zwykły moment. Nie po kłótni, nie o północy, nie w drzwiach. Idziecie gdzieś, siedzicie przy jedzeniu, jest normalnie. Wtedy pytasz:

“Po co mu to spotkanie?”

I słuchaj. Nie broń się, nie tłumacz, nie dorzucaj drugiego pytania na zapas. Jedno pytanie i cisza. Cisza będzie niewygodna, wytrzymaj ją. To ona robi miejsce na prawdziwą odpowiedź, nie na pierwszą lepszą.

Jej odpowiedź powie ci więcej niż cała konfrontacja z nim. Może powie “masz rację, to głupie, pogadam z nim”. Może zacznie go bronić. Może powie, że musisz przez to przejść, bo jego zdanie jest dla niej ważne. Każda z tych odpowiedzi to informacja o was dwojgu, nie o nim.

Do tego pytania potrzebujesz mniej siły niż do bójki. Odwagi więcej.

Kogo tu się bardziej boisz: jego pięści czy jej odpowiedzi?

Zadawanie na głos pytań, które normalnie tylko przerabiasz w głowie, to jedna z rzeczy, które ćwiczysz w darmowej książce Pierwsze 30 dni. Trzydzieści misji, jedna dziennie, każda do zrobienia w kilka minut, przy każdej wariant B na małą miejscowość. Osiemdziesiąt stron, pobierasz bez maila i bez zakładania konta.