Wcisnęli ci, żebyś nie był needy, i teraz nie umiesz być normalny

Napisała, że nie może odpalić auta.

Ty masz kable. Mieszkasz dziesięć minut od niej. Wiesz, jak to podłączyć, robiłeś to trzy razy w życiu.

I siedzisz z telefonem w ręku, liczysz minuty i kombinujesz, ile wypada odczekać, żeby nie wyjść na kogoś, kto tylko czeka na okazję. Bo gdzieś przeczytałeś, że jak od razu lecisz pomagać, to się podkładasz. Że wartościowy facet ma swoje sprawy. Że ona ma poczuć, że nie jesteś na zawołanie.

Odpisujesz po czterdziestu minutach. “no ciężko, powodzenia”.

Ona dzwoni po kogoś innego. Ty siedzisz z kablami w bagażniku i mówisz sobie, że dobrze zagrałeś.

Ktoś to opisał dokładnie tak

Mam tu archiwum starego polskiego forum o poznawaniu kobiet, ponad dziesięć tysięcy wątków. Jeden z nich nazywa się “wcisniete iluzje” i zaczyna się tak:

“A wiec tak. Czytając przez pewien czas jakas strone o uwodzeniu wcisnieto mi do glowy zeby nie byc needy. I caly czas tak dzialalem.”

A dwie linijki niżej pisze, co z tego wyszło. Nie akapit tłumaczenia. Dwie linijki, i to jest najlepszy opis tego problemu, jaki widziałem:

“Kobieta prosi mnie o pomoc - masz rece”

“nie napisze do niej 1 bo wyjde na neddy”

Kobieta prosi o pomoc, a on odpowiada “masz ręce”.

Nie jest chamem. Nauczono go tak reagować, więc wykonał instrukcję poprawnie. I wyszło, jak wyszło.

Skąd ta zasada się wzięła

W środku tej zasady siedzi ziarno prawdy. Dlatego tak dobrze się przyjęła.

Ktoś kiedyś zauważył prawdziwą rzecz: człowiek, który nie ma w życiu nic poza jedną osobą, zaczyna się do niej kleić, i to rzeczywiście odpycha. Nie dlatego, że pomaga czy pisze, tylko dlatego, że każda jego wiadomość jest prośbą o potwierdzenie, że jeszcze jest w grze.

Obserwacja jest trafna. Potem ktoś zrobił z nią coś dziwnego.

Zamiast powiedzieć “zbuduj sobie życie, w którym dzieje się coś jeszcze”, powiedziano “nie okazuj zainteresowania”. Pierwsze wymaga miesięcy i wysiłku. Drugie da się zrobić dziś wieczorem, siedząc w domu.

Wygrało drugie, bo sprzedawało się lepiej i właściwie niczego nie wymagało. I tak z obserwacji o samotności zrobiła się instrukcja udawania obojętności.

Tylko że człowiek, który ma swoje życie, nie odpisuje po czterdziestu minutach z wyliczenia. On po prostu naprawdę był zajęty. A ty siedziałeś z telefonem w ręku i patrzyłeś na zegarek. To nie jest to samo i to widać z kilometra.

Co ta zasada psuje naprawdę

Nie chodzi o jedną nieodebraną okazję z kablami.

Odbiera ci jedną z niewielu rzeczy, którymi możesz się wyróżnić. Zastanów się chwilę. Ilu ludzi w jej życiu jest naprawdę pomocnych, uważnych, obecnych, wtedy kiedy trzeba? Nie wielu. To jest rzadkie i to jest zapamiętywane. Ty świadomie z tego rezygnujesz na rzecz bycia jednym z wielu, którzy odpisują po godzinie, bo tak wypada.

Każe ci czytać własne odruchy jak błędy. Chciałeś napisać, bo pomyślałeś o niej. To jest zdrowy odruch. Zasada mówi: to słabość, stłum. Po pół roku takiego treningu przestajesz odróżniać, kiedy naprawdę ci na kimś zależy, a kiedy tylko potrzebujesz uwagi. Jedno i drugie wygląda dla ciebie tak samo, bo obu zabroniłeś.

I w końcu robisz się kimś, kogo sam nie lubisz. Facet z tego wątku napisał kobiecie “masz ręce”, kiedy prosiła o pomoc. On tego nie chciał. On to zrobił, bo tak wyszło z zasad. I potem założył temat na forum, bo mu z tym źle.

To jest ten sam mechanizm co milczenie jako technika i co traktowanie każdego jej zdania jak testu. Zamiast robić coś, co ma sens, wykonujesz ruch z podręcznika i czekasz na efekt, który nigdy nie przychodzi.

Prawdziwa różnica

Jest realna różnica między byciem obecnym a byciem uciążliwym i nie leży ona tam, gdzie ci powiedziano.

Szybkość odpowiedzi nie rozstrzyga sprawy. Liczba wiadomości też nie, podobnie jak to, czy pomagasz.

Chodzi o jedno: czy oczekujesz czegoś w zamian.

Przyjechać z kablami, odpalić auto, powiedzieć “no to leć” i pojechać do siebie, to jest bycie w porządku. Przyjechać z kablami, a potem przez trzy dni sprawdzać, czy się odezwała, i mieć żal, że nie doceniła, to jest wystawienie rachunku.

Ona nie czuje, ile razy napisałeś. Ona czuje, czy jest ci coś winna.

Możesz napisać pięć razy dziennie i być lekkim człowiekiem, jeśli za tymi wiadomościami nic nie stoi. Możesz nie napisać przez tydzień i być ciężarem, jeśli przez ten tydzień prowadziłeś w głowie księgowość.

Jak z tego wyjść

Nie da się odkręcić pół roku ćwiczeń jedną decyzją, ale da się zacząć od czegoś prostego.

Przez tydzień odpisuj wtedy, kiedy przeczytasz. Bez odczekiwania, bez liczenia minut. Przeczytałeś w pracy i nie możesz, to odpiszesz wieczorem, normalnie. Ale nie odkładaj telefonu tylko po to, żeby minęła odpowiednia liczba minut.

Zobaczysz dwie rzeczy. Po pierwsze, nikomu to nie przeszkadza. Po drugie, i to jest ważniejsze, odzyskasz kilka godzin tygodniowo, które zajmowało pilnowanie zegara.

A jak masz odruch, żeby zrobić coś dobrego, zrób to od razu, zanim zdążysz to przeanalizować. Masz kable, jedź. Pamiętasz, że mówiła o egzaminie, napisz “no i jak poszło”. Widzisz książkę, o której wspomniała, wyślij zdjęcie.

Robisz to i zamykasz temat. Tyle. Nie sprawdzasz, czy doceniła. Nie wracasz do tego po dwóch dniach. Zrobiłeś, bo chciałeś, i tyle.

Jeśli to jest trudne, to znaczy, że problem nigdy nie polegał na tym, że jesteś zbyt miły. Polegał na tym, że masz jedną osobę, na której wisi cały twój tydzień, i dlatego każdy gest musi się zwrócić. Rozwiązaniem tego nie jest mniej pisać do niej, tylko mieć do kogo pisać jeszcze.

Ile razy w ostatnim miesiącu nie zrobiłeś czegoś normalnego, bo wyszłoby na to, że ci zależy?

W darmowej książce Pierwsze 30 dni nie ma ani jednej zasady, której trzeba się nauczyć na pamięć, i to jest w niej celowe. Jest trzydzieści rzeczy do zrobienia, po jednej na dzień, każda w kilka minut, z wariantem na małe miasto. Osiemdziesiąt stron, bez maila i bez zakładania konta.