Przeczytałem wszystko o podrywaniu i nadal nie zagadałem do nikogo

Sobota, wpół do drugiej po południu. Deptak, ludzie z kawami na wynos, ciepło.

Wyszedłeś z planem. Dzisiaj to się w końcu wydarzy.

Idziesz do końca ulicy, zawracasz, idziesz z powrotem. Przy drugim okrążeniu wyjmujesz telefon, żeby wyglądało, że gdzieś idziesz, a nie że krążysz. Wchodzisz do sklepu, chociaż niczego nie potrzebujesz, bo w sklepie można stać bez powodu.

Mija godzina. Mijają trzy.

Wracasz do domu, siadasz na łóżku w kurtce i liczysz. Zero. Ani jednej osoby.

A przecież wiedziałeś, co robić. Od czego zacząć, o co zapytać, ile trzymać wzrok, co powiedzieć, jak się zatrzyma, co zrobić, jak nie. Miałeś to poukładane od miesięcy. Spokojnie umiałbyś to komuś wytłumaczyć.

I nic z tego nie wyszło ci z ust przez trzy godziny.

Ktoś zapisał to lata temu, jednym zdaniem

Mam tu archiwum największego polskiego forum o podrywie. 38 381 wątków, ludzie pisali tam o sobie latami, na długo zanim ktokolwiek zrobił z tego kurs.

Ktoś napisał to na forum lata temu:

“to co przy komputerze wydawało się bardzo proste w praktyce okazało się dla mnie paraliżująco trudne. Chciałem zapytać 30 kobiet o godzinę.. pomijając fakt że nawet tylu nie spotkałem (samotnie spacerujących) to nie zapytałem ani jednej..”

Przed tym zdaniem był rok czytania. Po nim trzy godziny chodzenia.

Zatrzymaj się na pierwszych pięciu słowach. “to co przy komputerze wydawało się”. Tam wszystko wygląda prosto, bo tam każde podejście kończy się dobrze. Żadne się nie zaczyna, więc żadne nie może pójść źle.

Czytanie jest bezpieczne, wyjście nie

Czytanie ma jedną wygodną cechę. Brzmi to trochę jak zarzut, ale nim nie jest: podczas czytania nic nie może pójść źle.

Otwierasz wątek, czytasz czterdzieści minut, zamykasz laptopa. Wieczór zaliczony. Nikt nie odwrócił wzroku, nikt nie odburknął, nikt nie odszedł w środku twojego zdania. Wstajesz od tego z poczuciem, że posunąłeś się o kawałek do przodu, i to poczucie jest prawdziwe. Tylko dotyczy czego innego, niż myślisz. Posunąłeś się w wiedzy o temacie. Na ulicy stoisz dokładnie tam, gdzie rok temu.

Tyle że im więcej przeczytasz, tym trudniej potem wyjść.

Bo po roku czytania nie masz już w głowie zwykłego zagadania. Masz obraz tego, jak to powinno wyglądać. Kiedy się odezwać, żeby nie za wcześnie. Czego nie mówić na wstępie. Jak nie wyjść na kogoś, kto zaczepia ludzi na ulicy. To wszystko musi zagrać naraz, a na deptaku o wpół do drugiej nigdy nie gra. Zawsze jest za dużo ludzi, albo ona idzie za szybko, albo ma słuchawki, albo ty akurat trzymasz reklamówkę i wyglądasz nie tak.

No i czekasz na wersję z książki. Ona nie przyjeżdża.

Jest jeszcze rozmiar planu. Trzydzieści kobiet. Niby ambitnie, a takiego celu nie da się nawet zacząć, bo przy pierwszej osobie wisi nad tobą jeszcze dwadzieścia dziewięć następnych. Zanim otworzysz usta, już wiesz, że nie dowieziesz. Robisz to samo co przy odkładaniu tego, aż zrobisz formę, tylko szybciej. Stawiasz sobie warunek nie do spełnienia i, no cóż, masz spokój na dziś.

Nie szukaj w tym wady charakteru, bo jej tam nie ma. Zrobiłeś dokładnie to, co ci wszyscy kazali. Przygotowałeś się. Nikt ci tylko nie powiedział, że przygotowanie i wyjście są dwiema osobnymi rzeczami. Możesz powtarzać pierwszą przez rok, a druga od tego sama się nie wydarzy.

Nie ma też jednej rzeczy, po której to nagle puści. Jest tylko pierwsze zdanie powiedziane na głos do kogoś, kto się go nie spodziewał.

Jedno zamiast trzydziestu

Jutro wychodzisz i masz limit. Żadnego wielkiego celu.

Limit brzmi: jedna osoba. Jedna, i wracasz do domu. Nawet jeśli po tej jednej poczujesz, że dałbyś radę drugą. Wracasz.

To górna granica, a nie minimum do odhaczenia, i w tym siedzi cała różnica. Trzydzieści jest obietnicą na potem. Jedna osoba to coś, co zrobisz albo czego nie zrobisz w ciągu najbliższych dwudziestu minut.

Teraz konkretnie.

Dziś wieczorem nie czytasz o tym nic. Ani jednego wątku, ani jednego filmu. Zamiast tego bierzesz kartkę i piszesz na niej trzy rzeczy: godzina, miejsce, zdanie.

Godzina zwykła, w środku dnia. Miejsce takie, gdzie ludzie stoją, a nie pędzą. Przystanek, kolejka, sklep na rogu.

Zdanie ma mieć odpowiedź. “Przepraszam, nie wie pan, gdzie tu jest najbliższa poczta?”. Nieważne, że wiesz, gdzie jest. Ważne, że to zdanie ma wyjść z twoich ust w stronę obcego człowieka.

Do kogo? Nieważne. Facet z psem, kobieta w kolejce, ktoś na przystanku. Jutro nie masz nikogo poznawać. Masz sprawdzić jedną rzecz: da się otworzyć usta do człowieka, który się tego nie spodziewa, i nic strasznego po tym nie następuje. Świat idzie dalej. Ty idziesz do domu.

Wychodzisz na dwadzieścia minut, nie na trzy godziny. Trzy godziny to jest czas na wahanie. Dwadzieścia minut to za mało czasu, żeby się rozmyślić.

Jak wrócisz, dopisz na tej kartce jedno słowo: było. Za tydzień będziesz pamiętał tylko tyle, że chyba coś tam próbowałeś, a to nie to samo.

Ile z tego wszystkiego, co wiesz o zagadywaniu, powiedziałeś kiedykolwiek na głos?

Jak chcesz mieć rozpisane, co robić przez kolejne wieczory, żeby to nie skończyło się na jednym wyjściu, weź darmową książkę Pierwsze 30 dni. Osiemdziesiąt stron, trzydzieści misji, na każdy dzień jedna rzecz, nie lista dziesięciu. Przy każdej misji jest wariant B na małą miejscowość, bo tam, gdzie deptak ma dwieście metrów i wszyscy się znają, część rad z internetu nie ma prawa zadziałać. Pobierasz bez maila i bez zakładania konta.