Masz z nią trzy dni i już układasz z tego operację

Czwartek, 23:40. Ona przyjeżdża jutro po południu.

Leżysz w łóżku z telefonem i masz otwarte notatki. Piątek: dworzec 16:20, potem rynek, ta kawiarnia z ogródkiem, wieczorem może bulwary. Sobota: śniadanie w miejscu z naleśnikami, potem zamek, na wypadek deszczu kino, repertuar już sprawdziłeś. Niedziela: wpisane “luz”. W cudzysłowie, bo nawet luz masz w planie.

Trzy dni. Dwadzieścia punktów. Ostatni raz tak się przygotowywałeś do matury.

Odkładasz telefon, gasisz światło. Po dziesięciu minutach bierzesz go z powrotem, bo przyszło ci do głowy, że w sobotę zamek może być zamknięty od strony dziedzińca. Sprawdzasz. Jest otwarty. Nie pomogło.

I gdzieś pod tym wszystkim siedzi myśl, której nie wypowiadasz na głos: to może być jedyna szansa. Ona mieszka daleko. Jak te trzy dni nie wyjdą, drugich może nie być.

Więc planujesz. Bo plan daje poczucie, że coś tu od ciebie zależy.

Ktoś już to rozpisał lata temu

Mam tu archiwum starego polskiego forum, ponad dziesięć tysięcy wątków. Jest w nim facet, który poznał dziewczynę przez internetową grę. Trzy tygodnie rozmów. I nagle:

“dzisiaj mi napisała ze jutro przyjeżdża ze znajomą do mojej miejscowości znajoma jej ma coś załatwisz.. napisałem jej ze może umówimy sie .. a ona zapytała sie mnie czy nie za wcześniej na umówienia się ..”

Ona jeszcze nie wsiadła do samochodu, a on już działa. I to nie koniec, bo chwilę później:

“zapytałem sie jej gdzie będą Nocowali …znajoma odpowiedziała ze nie wie .. dałem odrazu propozycje ze mogą u mnie nocować .. napisałem ze nie mam własnego mieszkania jeszcze ale mogę oddasz im mój pokój jak coś to będę spał na podłoże ..”

W jeden wieczór zdążył zaproponować spotkanie, załatwić nocleg, oddać pokój i przydzielić sobie miejsce na podłodze. Cały jej pobyt był już właściwie rozpisany, choć ona nawet nie dojechała.

A ona? Zapytała, czy nie za wcześnie na umawianie się. To zdanie stoi w środku wątku i on je przeskoczył, jakby go tam nie było.

Skąd się bierze plan operacyjny

Z rzadkości.

Gdybyś widywał ją co tydzień, żaden plan by nie powstał. Poszlibyście na kawę i tyle. Ale ona przyjeżdża raz. Masz kilka dni i przekonanie, że te dni muszą rozstrzygnąć o wszystkim.

Kiedy coś trafia się rzadko, próbujesz zabezpieczyć to ze wszystkich stron. Rezerwujesz, sprawdzasz godziny otwarcia, układasz warianty, na wszelki wypadek jeszcze raz sprawdzasz pogodę. Plan daje ci poczucie kontroli nad sytuacją, której nie da się w pełni kontrolować. Jest w niej przecież drugi człowiek. Zmęczony po podróży, w takim albo innym humorze, może z ochotą na coś zupełnie innego niż zamek.

Facet z forum zrobił dokładnie to. Nie miał wpływu na to, co między nimi zaiskrzy albo nie, więc wpływał na to, na co mógł. Logistykę. Nocleg dało się załatwić, więc załatwił nocleg. Reszty załatwić się nie da.

Jest jeszcze drugie, cichsze przekonanie: wspólny czas trzeba czymś wypełnić, bo pusty się zmarnuje. Pakujesz więc w trzy dni tyle atrakcji, ile się zmieści, jakby od liczby punktów zależało, jak wam będzie. A przecież ludzie rzadko wspominają punkty programu. Pamiętają raczej tę głupią rozmowę na ławce, zgubioną drogę, chwilę, której nikt wcześniej nie rozpisał.

Co plan robi z tymi dniami

Plan wypełnia każdą godzinę, więc dla jej pomysłów zostaje mało miejsca. Może najbardziej chciałaby posiedzieć w parku i pogadać, tak po prostu. Ale o piętnastej jest zamek, bo zamek siedzi w notatkach. Jej rola została już obsadzona: ma zwiedzać.

Z ciebie robi kierownika wycieczki. Cały dzień sprawdzasz godziny, prowadzisz, pilnujesz przejść między punktami. Rozkładasz ten czas na klatki i coraz mniej w nim jesteś. Wieczorem możesz już nie pamiętać, o czym rozmawialiście, za to świetnie pamiętasz, że wszędzie dotarliście o czasie.

Najbardziej niewygodne jest to, że ten plan powstaje głównie dla ciebie. Ma cię ochronić przed chwilą, w której nie wiadomo, co dalej. Przed ciszą, przed “to co teraz robimy”, przed siedzeniem naprzeciwko siebie bez programu. Rozpisujesz jej pobyt tak szczelnie, że sam zaczynasz z niego znikać.

Ile planu naprawdę potrzebujesz

Jedna linijka. Miejsce i godzina pierwszego spotkania, plus jedno miejsce w zapasie na deszcz.

Serio. Dworzec 16:20, a jak leje, ta kawiarnia przy rynku. Reszta może powstać na miejscu, z dwóch osób, które mają na coś ochotę albo akurat nie mają. Przecież właśnie wtedy znajomość z internetu, ciągnięta tygodniami na czacie, pierwszy raz dzieje się naprawdę. Szkoda ją od razu przykrywać harmonogramem.

Najlepsze rzeczy z tych trzech dni i tak wydarzą się poza planem. Przypadkowa knajpa, rozmowa na ławce, dwadzieścia minut czekania na spóźniony autobus. Tego się nie da rozpisać. Da się najwyżej nie zadeptać.

Ona zapytała tamtego faceta, czy nie za wcześnie. Bez przytyku. Dała mu informację: zwolnij, dopiero się poznajemy. Kiedy kasujesz część planu, robisz miejsce na jej tempo. Może chce najpierw pół godziny pochodzić po mieście, pogadać o byle czym i zobaczyć, jak się przy tobie czuje, zanim zdecyduje cokolwiek dalej. W planie z dwudziestoma punktami nie ma na to rubryki.

A jeśli boisz się, że bez planu staniesz w pewnym momencie i nie będziesz wiedział, co dalej, spoko. Ona też może nie wiedzieć. Siedzicie wtedy oboje w tym samym miejscu, trochę bezradni, trochę ciekawi, i to jest całkiem dobry początek czegokolwiek.

Jedna rzecz na dziś wieczór

Otwórz swoje notatki z planem. Zostaw pierwszą linijkę: miejsce i godzinę spotkania. Dopisz jedną opcję na deszcz, jeśli jej tam nie ma.

Resztę skasuj. Nie przenoś do innej notatki, nie rób kopii na wszelki wypadek. Skasuj.

Jeśli coś z tej listy naprawdę było dobre, na przykład ta kawiarnia z ogródkiem, to spokojnie. Wróci samo, w zdaniu: znam fajne miejsce niedaleko, chcesz zobaczyć? Propozycja rzucona na miejscu waży mniej niż punkt programu i dokładnie dlatego działa lepiej.

Zajmie ci to dwie minuty. Potem, kiedy nie będziesz wiedział, co teraz, możesz schować telefon i zapytać ją: na co masz ochotę? Krótkie pytanie, a zmienia sporo, bo ona przestaje być osobą prowadzoną od punktu do punktu i naprawdę wchodzi w ten wspólny czas.

Co byś chciał pamiętać z tych trzech dni za rok: że wszystko poszło zgodnie z planem, czy jedną rozmowę, której nie planowałeś?

Skrócenie planu do jednej linijki to jedna z misji z darmowej książki Pierwsze 30 dni. Trzydzieści dni, jedna rzecz dziennie, każda do zrobienia w kilka minut, przy każdej wariant B na małą miejscowość. Osiemdziesiąt stron, pobierasz bez maila i bez zakładania konta.