Odpuściłeś siłownię, studia i pracę, bo dół zabrał ci wszystko

Torba na siłownię stoi przy drzwiach. Trzeci tydzień.

Spakowałeś ją w niedzielę wieczorem, plan był prosty: od poniedziałku wracam. Minęło kilka poniedziałków. Torba się nie ruszyła, tylko kurz na niej przybywa.

Karnet i tak schodzi z konta co miesiąc. Kiedyś byłbyś na sali nawet z gorączką. Teraz patrzysz na torbę jak na wyrzut sumienia i włączasz kolejny odcinek czegoś, czego nawet nie oglądasz.

Telefon jest zresztą głównym meblem tych wieczorów. Przewijasz do pierwszej, do drugiej, rano jedziesz na oparach i obiecujesz sobie, że dziś będzie inaczej. Nie jest.

W telefonie wisi mail, na który miałeś odpisać w środę. Pod nim drugi, przypomnienie o pierwszym. Na uczelni albo w robocie jedziesz na minimum i pilnujesz tylko tego, żeby nikt nie zauważył.

Mówisz sobie, że to lenistwo. Że się rozpuściłeś i trzeba się wziąć.

Tylko że mówisz to sobie od kilku miesięcy.

Ktoś to zamknął w czterech słowach

Mam archiwum starego polskiego forum, ponad dziesięć tysięcy wątków. Jeden facet opisuje tam swój dół. W środku zostawił taki kawałek:

“Przestalem chodzic na silke, chociaz ze chodzilem z 5 lat bez wiekszych przerw. Jesli pojde czasem to nic mi sie nie chce robic. Tak juz od stycznia.”

“Tak juz od stycznia.” Cztery słowa, rzucone jakby mimochodem. A siedzi w nich pół roku życia.

No i druga rzecz: pięć lat treningu bez większych przerw. To nie jest facet, któremu nie chce się ruszyć z kanapy. To facet z nawykiem mocniejszym, niż ma większość ludzi, których znasz. I ten nawyk się nie obronił.

To sporo mówi o tym, z czym naprawdę masz do czynienia. Nie z brakiem charakteru. Z czymś, co położyło nawet pięcioletni nawyk.

To nie jest lenistwo

Leniwy człowiek nie chodzi na siłownię pięć lat bez przerwy.

Lenistwo to niechęć do wysiłku przy działającym silniku. Tutaj silnik zgasł. On nawet czasem idzie na salę, staje przy sprzęcie i nic. Nie boli go trening. Nie ma czym go zacząć.

Dół tak działa. Nie zabiera najpierw rzeczy, których nie lubisz. Zabiera po kolei wszystko, razem z tym, co lubiłeś najbardziej. Siłownia, która była twoim miejscem, staje się kolejnym punktem na liście rzeczy, których nie robisz. Potem dochodzą studia, praca schodzi na minimum, mieszkanie zarasta, odpisywanie ludziom czeka tygodniami.

Dlatego rady w stylu “weź się w garść” trafiają w pustkę. On by się wziął, gdyby było za co. Z zewnątrz tego nie widać, bo z zewnątrz widać tylko faceta, który przestał przychodzić.

Z nieśmiałością bywa podobnie, jest granica, za którą to już nie jest nieśmiałość. Z gorszym okresem tak samo. Nie postawię ci diagnozy przez internet i nie zamierzam. Ale “nic mi się nie chce” trwające od stycznia to nie jest cecha charakteru. To stan. A stanu się nie nosi samemu i nie czeka, aż sam się znudzi.

Dlaczego poniedziałek nie przychodzi

Twój plan wygląda pewnie tak: poczekam, aż wróci chęć, i wtedy wrócę do wszystkiego naraz. Znasz go na pamięć, bo układasz go co niedzielę.

Ta kolejność nie działa. Nastrój to złe paliwo, a w dole tym bardziej. Czekając na dzień, w którym samo z siebie będzie się chciało, czekasz na coś, co w dole samo nie przychodzi. Napęd wraca od działania, nie przed nim. Od małego działania, nie od wielkiego.

Jest też drugi problem. Twoje plany są za duże. Wrócić na siłownię, nadrobić semestr, ogarnąć robotę, najlepiej w jeden tydzień. Każdy z tych planów waży tonę, więc w dole przegrywa z kanapą w pierwszej minucie. Plan na dół musi być mikroskopijny. Nie trening, tylko dojść do siłowni, przebrać się i powoli pochodzić po sali. Nie semestr, tylko otworzyć jeden plik na dziesięć minut.

Do tego jedna zasada: zrobione liczy się jako zrobione. Doszedłeś do siłowni i tylko pochodziłeś po sali? Zaliczone. Nie ma połowy punktów i nie ma “ale to przecież nic”. W dole nic to jest dużo.

Jest jeszcze coś, mniej oczywistego. Jeśli siłownia była twoim planem na całe życie, także na kobiety, w duchu zrobię formę i wtedy zagadam, to razem z siłownią nie posypał się nawyk. Posypała się cała rozpisana droga. Dlatego to tak boli. Nie straciłeś treningów. Straciłeś jedyną mapę, jaką miałeś.

Nikt o tym nie wie

Niewygodne pytanie: kto o tym wszystkim wie?

Bo na zewnątrz trzymasz fasadę. Na “co tam” odpowiadasz “spoko”. W robocie jakoś dowozisz, na uczelni jeszcze cię nie skreślili. Nikt nie widzi, że od miesięcy zjeżdżasz. Sam to tak ustawiłeś, bo z zewnątrz wygląda to na lenistwo i wstyd się przyznać.

Tylko że dół noszony w pojedynkę robi się cięższy. Jedyny głos, jaki słyszysz całymi dniami, to twój własny, a on od stycznia powtarza ci, że się rozpuściłeś. On kłamie. Ale nie ma go kto poprawić, bo nikogo nie wpuściłeś.

Jest w tym jeszcze jedna pułapka. Z całego życia zostało ci głównie myślenie o kobietach, bo myślenie nie potrzebuje paliwa. Działanie potrzebuje. Więc leżysz, przewijasz i myślisz o tym, czego nie masz. A to jest najgorsze możliwe zajęcie na dół.

Jeśli to trwa od miesięcy, wizyta u lekarza pierwszego kontaktu albo rozmowa z psychologiem to normalny ruch, nie kapitulacja. Nikt tam nie sprawdza, czy twój powód jest wystarczająco poważny.

Jedna rzecz na dziś wieczór

Nie każę ci iść na siłownię. Za duży kaliber na dziś.

Dziś wieczorem napisz jednemu człowiekowi jedno zdanie prawdy: “słabo u mnie ostatnio, od paru miesięcy nic mi się nie chce”. Wybierz kogoś, kto nie zrobi z tego afery. Brat, stary kumpel, ktoś z roboty, z kim gada się normalnie. Wyślij i nie dopisuj nic więcej. Nie musisz opowiadać całości. Jedno zdanie.

Jak nie masz takiego człowieka, napisz to samo zdanie na kartce i połóż ją tam, gdzie jutro ją zobaczysz. To nie to samo, wiem. Ale to dalej jest wyjęcie sprawy z głowy na zewnątrz, pierwszy raz od miesięcy.

To nie naprawi dołu, nie ma takiej wiadomości. Ale robi coś innego: kończy etap, w którym niesiesz to sam. Od tego wieczora ktoś wie. A dół najlepiej rośnie tam, gdzie nikt nie patrzy.

Ile poniedziałków temu miałeś wrócić?

A jeśli ten dół trwa i coraz trudniej się w nim ruszać, to z czymś takim idzie się do człowieka, nie do poradnika: telefon zaufania 116 123 jest bezpłatny i działa całą dobę.