Zagadałeś przy jej koleżankach i zamiast odmowy dostałeś agresję

Sobota, klub, koło pierwszej w nocy.

Zbierałeś się cały wieczór i w końcu podszedłeś. Stała z koleżankami niedaleko baru. Powiedziałeś coś zwyczajnego, może trochę niezgrabnego, ale zwyczajnego.

I nagle wszystko poszło najgorzej, jak się dało.

Podniesiony głos. Ręka lecąca w stronę twojej twarzy. Koleżanki, które robią wokół niej kółko i patrzą na ciebie jak na napastnika. Ktoś coś rzuca w twoją stronę, ktoś się śmieje.

Stoisz tam trzy sekundy, które trwają godzinę. Potem odchodzisz i do końca imprezy udajesz, że coś sprawdzasz w telefonie.

W domu będziesz to przerabiał do czwartej rano.

Ktoś opisał taki wieczór lata temu

Mam tu archiwum starego polskiego forum, ponad dziesięć tysięcy wątków. W jednym z nich facet opisuje dokładnie taką scenę:

“musiala uciekac nawet do agresji (plaskacz w twarz w moim kierunku) Ta agresywna HB naopowiadala swoim kolezankom ze sie do niej dobieralem i za to byl ten plask( a to sa brednie)”

W tym zdaniu dzieją się dwie rzeczy naraz.

Pierwsza: ktoś zamachnął się na niego za zagadanie. Druga: w świat poszła wersja, w której to on się dobierał. Nie dostał odmowy. Dostał rolę napastnika w historii, której nie napisał.

Najpierw ręka.

Ręka w twarz to nie jest odmowa

Na zagadanie odpowiada się słowami. “Nie, dzięki”, “mam chłopaka”, odwróceniem się, w gorszym wydaniu czymś ostrym. Ręka lecąca w twarz to nie jest żadna z tych rzeczy. To jest agresja.

Jeśli naprawdę tylko zagadałeś, to, co cię spotkało, było nie w porządku. Nie szukaj w sobie winy na siłę, żeby ta scena jakoś się zgadzała. Czasem po drugiej stronie stoi ktoś, kto tamtego wieczoru nie umiał zareagować inaczej. I tyle.

I jedno od razu: to, że odszedłeś, nie było tchórzostwem. W tamtej sytuacji nie było nic do wygrania. Każda próba prostowania na miejscu, przy tamtej widowni, tylko dopisałaby kolejną scenę do opowieści, w której już grałeś czarny charakter.

Zostaje druga, trudniejsza część tej historii. Ta scena mówi też sporo o miejscu, w którym się wydarzyła.

Publiczność zmienia wszystko

Ona ani przez chwilę nie rozmawiała z tobą sam na sam. Cały czas były przy niej koleżanki.

A przy publiczności ludzie rzadko odpowiadają tak, jak czują. Odpowiadają tak, jak wypada w ich grupie. Ciche “nie, dzięki” powiedziane przy koleżankach niesie dla niej ryzyko: któraś może potem uznać, że była zbyt miła, że zachęcała, że coś w tym było. Ostra reakcja ucina to ryzyko od razu. Pokazuje grupie: ja z tym nie mam nic wspólnego.

Stąd też opowieść o dobieraniu się. Kiedy zrobiło się głośno, potrzebna była wersja, w której uderzenie wygląda na uzasadnione. W tej wersji ty musisz być napastnikiem, bo inaczej ręka nie ma wytłumaczenia.

Nic z tego nie usprawiedliwia zamachu ani tej opowieści. Wyjaśnia za to, czemu takie sceny zdarzają się zwykle przy widowni, a prawie nigdy w pustej kolejce po bułki. Publiczność robi coś też z tobą. Po obu stronach rozmowy ludzie nagle zaczynają grać dla tych, którzy patrzą.

Czego ta scena nie mówi

Tu łatwo wypaść z drogi.

Bo z takiego wieczoru można wyciągnąć teorię: tak to się kończy, jak człowiek podchodzi. Wszystkie tak reagują. Nie ma po co próbować.

Tylko że ty nie masz stu takich wieczorów. Masz jeden. Jedną scenę, wyjątkowo głośną i wyjątkowo upokarzającą, która przykryła sobą wszystkie nudne odmowy świata. Zwykła odmowa wygląda tak, że ktoś mówi “nie” i obie strony idą dalej. Takich scen nikt nie opisuje na forum, bo nie ma o czym pisać.

Głowa robi z jednej rany regułę i potem odtwarza ją co wieczór. Ale jedna scena z klubu to nie są dane o kobietach. To są dane o jednej konfiguracji: noc, alkohol, głośna muzyka, grupa i widownia.

Sprawdź to zresztą na sobie. Przypomnij sobie sytuacje, w których ktoś przy tobie kogoś zagadał: w pociągu, w kolejce, na uczelni. Ile z nich skończyło się krzykiem? No właśnie. Tamten wieczór pamiętasz nie dlatego, że był typowy, tylko dlatego, że był wyjątkowy.

Z tamtego wieczoru nie wynika “nie podchodź”. Co najwyżej: nie tam i nie tak.

Gdzie odmowa kosztuje najmniej

Jest prosta zależność: im mniej ludzi patrzy, tym mniej odmowa kosztuje obie strony.

Kobieta zagadnięta w ciągu dnia, kiedy jest sama, w księgarni, na przystanku, w kolejce, może powiedzieć zwykłe “nie, spieszę się” i nic jej to nie kosztuje. Nikt nie patrzy, nikomu nie musi niczego udowadniać. A ty dostajesz odmowę w rozmiarze kieszonkowym: dwie sekundy, zero widowni i zero opowieści, która potem krąży po znajomych.

W klubie, w środku jej paczki, każda reakcja jest występem. Twoje podejście zresztą też, dlatego tak bardzo się go boisz.

W mniejszym mieście dochodzi jeszcze jedno. W klubie wszyscy się znają, więc opowieść z soboty potrafi żyć tygodniami. Tym bardziej opłaca się zagadywać tam, gdzie widowni nie ma.

W klubie oczywiście wolno. Tyle że wybrałeś najtrudniejsze możliwe warunki na jedno z pierwszych poważnych podejść w życiu. To jak pierwsza jazda samochodem w centrum, w piątek o siedemnastej. Stłuczka na takiej lekcji mówi więcej o warunkach niż o kierowcy.

Jedna rzecz na jutro

Jutro w ciągu dnia powiedz jedno zdanie do jednej obcej osoby w miejscu, gdzie nikt się nie przygląda. Kolejka w sklepie, przystanek, kiosk.

Nie musi to być kobieta i nie musi to być żadne zagadywanie na znajomość. Jedno zwykłe zdanie o sytuacji, w której oboje jesteście: że kolejka dziś jak na poczcie, że autobus znowu ucieka, że znowu podnieśli ceny.

Wieczorem zapisz w telefonie jedną linijkę: co powiedziałeś i co się stało.

Zrób tak przez kilka dni, a w tych notatkach zobaczysz coś, czego tamten wieczór nigdy ci nie pokaże: jak naprawdę wygląda ogromna większość reakcji na zwykłe zagadanie. Nuda. Ktoś odpowiada, ktoś kiwa głową, ktoś nie dosłyszał. Nikt się nie zamachuje.

Kiedy ostatnio odezwałeś się do obcej osoby w sytuacji, w której nikt na was nie patrzył?

Jedno zdanie do obcej osoby w miejscu bez publiczności to jedna z misji z darmowej książki Pierwsze 30 dni. Trzydzieści misji, jedna dziennie, każda do zrobienia w kilka minut, przy każdej wariant B na małą miejscowość. Osiemdziesiąt stron, pobierasz bez maila i bez zakładania konta.