Zależy jej bardziej niż tobie i nie wiesz, co z tym zrobić

Poznaliście się przez kolegę, który to ustawił.

I od pierwszych minut ona jest cała w tym. Dotyka, śmieje się z twoich żartów trochę za głośno, po kwadransie mówi, że weźmie cię ze sobą na wesele. Przed wejściem chce zapłacić za ciebie.

Ty się cofasz.

Nie dlatego, że jest niemiła. Jest miła, może aż za bardzo. Coś w tobie zaciska się przy każdym takim geście i sam nie wiesz dlaczego, bo przecież przez ostatnie lata narzekałeś dokładnie na brak czegoś takiego.

Później w klubie chcesz zatańczyć z kimś innym i patrzysz na jej minę, i już nie chcesz. Nie z sympatii. Z poczucia winy.

Wracasz do domu z jej numerem w telefonie i z dziwnym uczuciem, że coś zrobiłeś nie tak, tylko nie wiadomo co.

Ktoś opisał ten wieczór dokładnie

Mam tu archiwum starego polskiego forum, ponad dziesięć tysięcy wątków. W jednym z nich facet opisuje właśnie taki wieczór i jest w tym opisie zdanie, które mówi wszystko:

“Chciałem potańczyć z innymi dziewczynami ale najzwyczajniej w świecie miałem wyrzuty sumienia jak widziałem jej minę kiedy spoglądała na mnie z inną kobietą.”

Wyrzuty sumienia. Wobec osoby, którą zna od czterech godzin.

I trochę wcześniej, o jej zaangażowaniu od pierwszej chwili:

“Po kilku minutach rozmowy oznajmiła mi że weźmie mnie na wesele jako partnera, przed wejściem do klubu chciała za mnie zapłacić. Zszokowało mnie to trochę i nie powiem ale zdystansowało”

Zaszokowało i zdystansowało. Dwa słowa, jedna reakcja. Skąd ona się bierze?

Dlaczego cofasz się przed czymś, na czego brak narzekałeś

To jest najdziwniejsza część tej sytuacji i ma dwa całkiem zwyczajne wyjaśnienia.

Najpierw tempo. Nie uczucie. Człowiek potrzebuje czasu, żeby poczuć do kogoś tyle, ile ta osoba czuje. Jak ktoś jest w punkcie dziesiątym po czterech godzinach, a ty w drugim, nie jesteś przez to chłodny. Jesteś po prostu w innym miejscu na tej samej drodze.

I druga rzecz, mniej przyjemna: nagle to ty masz coś do stracenia dla kogoś innego. Przez lata to ty byłeś tym, komu zależało bardziej. Wiesz, jak wygląda ta rola od środka: sprawdzanie telefonu, przeliczanie, kto pierwszy napisał. A teraz siedzi naprzeciwko ciebie ktoś w dokładnie tej roli, ty rozpoznajesz ją od razu i odruchowo się odsuwasz.

To nie jest podłość. To jest rozpoznanie czegoś, co znasz i czego nie lubisz.

Skąd wyrzuty sumienia

Bo pomyliłeś dwie rzeczy, i to jest w tym wszystkim najważniejsze do rozdzielenia.

Nie jesteś odpowiedzialny za to, co ona czuje. Jesteś odpowiedzialny za to, co robisz i mówisz.

Ona zaangażowała się szybko z własnej woli, na podstawie czterech godzin. Nikt jej tego nie kazał, nikt jej niczego nie obiecał. To jest jej tempo i jej decyzja.

Twoim zadaniem nie jest dogonić ją emocjonalnie ani udawać, że jesteś w tym samym punkcie. Twoim zadaniem jest nie kłamać.

I dlatego ta mina, na którą patrzyłeś w klubie, nie jest rachunkiem wystawionym tobie. Wolno ci było zatańczyć z kimś innym. Nie byliście parą, nie było żadnej umowy, znaliście się od czterech godzin.

Gdzie naprawdę zaczyna się wina

Nie w tym, że nie odwzajemniasz. Zaczyna się gdzie indziej, bo właśnie tu ludzie robią najwięcej szkody bez złej woli.

Wina zaczyna się wtedy, kiedy korzystasz z czyjegoś zaangażowania, wiedząc, że go nie odwzajemniasz.

Kiedy pozwalasz komuś płacić, robić plany na wesele za pół roku i budować sobie obraz was dwojga, chociaż wiesz, że u ciebie nie ma tego nawet w połowie. Nie musisz nic obiecywać, żeby to było nieuczciwe. Wystarczy nie zaprzeczyć.

To działa dokładnie tak samo jak zostawanie w czymś, na co się nie zgadzasz, i liczenie, że druga strona zmieni zdanie, tylko z drugiej strony stołu.

Co zrobić uczciwie

Nie potrzeba do tego wielkiej rozmowy.

Nie uciekaj po cichu. Najczęstsza reakcja to przestać odpisywać i liczyć, że samo się rozejdzie. Rozejdzie się, ale zostawi po drugiej stronie człowieka, który przez dwa tygodnie będzie się zastanawiał, co zrobił źle. Wiesz dokładnie, jak to jest, bo sam siedziałeś po tamtej stronie.

Nie przyspieszaj, żeby dorównać. Nie mów rzeczy, których nie czujesz dlatego, że ona je mówi. Nie zgadzaj się na wesele za pół roku, żeby nie zrobić przykrości dziś wieczorem. Każda taka zgoda to dług, który zapłacisz z odsetkami.

A potem daj temu kilka spotkań i zobacz, czy różnica się zmniejsza. Czasem to, co wygląda na przepaść po jednym wieczorze, wyrównuje się po trzech, bo ona po prostu szybciej się rozgrzewa, a ty wolniej. To się zdarza. I nie jest niczyją wadą.

A jeśli po kilku spotkaniach nadal jest tak samo, powiedz jedno zdanie:

„Słuchaj, bardzo cię lubię, ale ty jesteś w tym dużo mocniej niż ja i nie chcę udawać, że jest inaczej.“

To zaboli ją przez tydzień. Cisza bez wyjaśnienia boli miesiąc i zostawia ją z przekonaniem, że coś jest z nią nie tak.

Jedna rzecz na jutro

Powiedz jedną prawdziwą rzecz o tym, gdzie jesteś.

Nie deklarację, nie podsumowanie, nie rozmowę o tym, czym jesteście. Jedno zdanie w normalnej rozmowie:

„Fajnie mi z tobą, tylko ja się wolno rozkręcam, więc nie odbieraj tego jako braku zainteresowania.“

To trwa cztery sekundy i robi trzy rzeczy naraz. Zdejmuje z niej domysły. Zdejmuje z ciebie konieczność udawania tempa, którego nie masz. I ustawia rzecz uczciwie, zanim ktokolwiek zdąży sobie dopowiedzieć historię.

Łatwo sprawdzić, czy to jest w porządku: gdybyś usłyszał to zdanie od kogoś, na kim ci zależy, wolałbyś je usłyszeć czy nie usłyszeć nic przez dwa tygodnie?

Od tej strony wiesz to najlepiej, bo brak odpowiedzi jest tą jedyną rzeczą, która naprawdę nie daje spokoju.

Ile razy sam czekałeś na jedno uczciwe zdanie, którego nikt ci nie powiedział?

Powiedzenie jednej prawdziwej rzeczy zamiast czekania na dobry moment to jedna z misji z darmowej książki Pierwsze 30 dni. Trzydzieści dni, jedna rzecz dziennie, każda do zrobienia w kilka minut, przy każdej wariant B na małą miejscowość. Osiemdziesiąt stron, pobierasz bez maila i bez zakładania konta.