Mam 30 lat i nigdy nie miałem dziewczyny

Wesele kolegi. Siedzisz gdzieś z boku i ktoś przy stole pyta, czy przyjechałeś z kimś.

Mówisz, że sam. Ten ktoś kiwa głową i płynnie zmienia temat, bo tak wypada. I ta uprzejmość jest gorsza niż dopytywanie, bo znaczy, że ludzie już sobie coś dopowiedzieli i nie chcą cię tym dobijać.

Potem wracasz do domu, kładziesz się i przez pół godziny układasz tę odpowiedź od nowa. Jak to, kurczę, powiedzieć, żeby zabrzmiało zwyczajnie.

Masz trzydzieści lat. Nigdy nie byłeś w związku.

I nie jest tak, że siedziałeś przez ten czas bezczynnie. Byłeś na aplikacjach. Coś tam czytałeś. Kilka razy prawie.

U ciebie ta sprawa ma dwa piętra.

Pierwsze piętro to zwykły problem: nie odzywasz się do obcych kobiet, albo się odzywasz, ale znajomość gaśnie po dwóch dniach i nie wiesz, w którym momencie.

Drugie piętro to wstyd, że pierwsze piętro trwa już dekadę.

Od zewnątrz wygląda to tak samo jak u dwudziestolatka. W środku to zupełnie inna sprawa.

Nikt ci nie czyta liczby lat z twarzy

Wstyd z tego drugiego piętra robi jedną podłą rzecz. Wmawia ci, że to widać.

Że kobieta, z którą rozmawiasz trzy minuty, w którymś momencie usłyszy coś w twoim głosie i policzy. Że pozna po tym, jak stoisz, jak trzymasz kufel, jak za szybko odpowiadasz na proste pytanie.

Nie policzy. Nie ma żadnego licznika.

Człowiek odczytuje ostatnie dwie minuty, nie ostatnie dziesięć lat. Widzi, że jesteś spięty tu i teraz. Spięcie widać, historia nie. Spięty potrafi być też facet po dwóch związkach i rozwodzie i nikomu nie przychodzi do głowy dopisywać mu życiorysu.

To nie jest pocieszanie. To opis tego, ile informacji ma o tobie obca osoba po trzech minutach rozmowy. Bardzo mało.

Resztę dopisujesz sam. Potem chodzisz z przekonaniem, że wszyscy to czytają, choć nie mają z czego.

“Wszyscy dookoła kogoś mają, mają doświadczenia z dziewczynami, a ja kiedy mam chwilę wolnego, zostaje sam.”

Ktoś napisał to na forum lata temu.

Nie wiadomo, jak mu się to potem ułożyło. Wiadomo tylko tyle, że siedział wtedy w nocy przed ekranem i pisał do obcych ludzi, bo wokół nie miał komu.

To zdanie ma dziś kilkanaście lat i mógłby je napisać ktoś dzisiaj, nie zmieniając ani przecinka. Ludzi w tej samej sytuacji jest znacznie więcej, niż ci się wydaje. Po prostu nikt tego nie ogłasza na Instagramie.

Dlatego masz wrażenie, że jesteś jedynym takim przypadkiem w promieniu stu kilometrów. Nie jesteś. Jesteś jedynym, który o tym mówi na głos, i to dopiero anonimowo.

Ten sam ruch, tylko cięższy

Z trzydziestki łatwo wyciągnąć zły wniosek. Że skoro tyle lat przeleciało, to potrzebujesz czegoś większego niż inni. Przełomu. Metody, która nadrobi zaległości.

Nie ma. Serio.

Chłopak, który pierwszy raz w życiu odzywa się do obcej dziewczyny, robi dokładnie ten sam ruch co ty. Otwiera usta i mówi jedno zdanie. Nie istnieje osobna, mocniejsza wersja tego ruchu dla trzydziestolatków.

Różnica siedzi w środku. On ryzykuje jeden wieczór. Ty masz wrażenie, że kładziesz na stół całą swoją historię i że jak nie wyjdzie, to potwierdzi się to, co i tak o sobie myślisz.

Ciężar jest inny, ruch zostaje ten sam.

Jest jeszcze druga rzecz, którą trzydziestka robi z głową. Podpowiada, że masz jedno podejście i musi wypalić, bo drugiego już nie będzie. To nieprawda i widać to od razu, jak spojrzysz na kalendarz. Do końca roku masz jeszcze kilkaset zwykłych dni, w których przechodzisz obok ludzi.

I właśnie dlatego dało się to odkładać tak długo. Czytanie jest tańsze. Rozbieranie cudzych zdań na czynniki też. Czytasz wieczorem, głowa pracuje, wieczór ma treść, coś się niby dzieje. Rano nadal nic. Sam wiesz najlepiej, ile lat można się przygotowywać.

Tyle że odkładanie to połowa sprawy. Drugą jest to, że robisz wszystko sam.

Facet, który ma dwóch kumpli od tego tematu, po nieudanym wieczorze traci wieczór. Opowiada im, oni się z niego pośmieją, on się pośmieje z siebie, w czwartek wychodzą znowu. Ty tracisz miesiąc, bo nie masz komu tego oddać. Zostaje w środku i rośnie.

“Aż wstyd mi to pisać tutaj..”

Ktoś napisał to na forum lata temu. Pod nickiem, do ludzi, których nigdy w życiu nie zobaczy. I nawet wtedy było mu wstyd.

Tyle waży ta druga warstwa. Nie liczba lat. Wstyd, przez który przez te lata nie powiedziałeś o tym ani jednej żywej osobie.

Jedna rzecz na jutro

Nie chodzi o podchodzenie. Na razie w ogóle nie chodzi o kobiety.

Jutro, kiedykolwiek w ciągu dnia, odezwij się do jednej obcej osoby w sprawie, na której ci kompletnie nie zależy. Kasjer, ktoś na przystanku, gość w sklepie z częściami. Jedno zdanie, nie rozmowa. Zapytaj o godzinę, o to, gdzie na półce stoi to, czego szukasz, o cokolwiek.

Powiedz i idź dalej. Niczego tu nie musisz ugrać.

Cel jest jeden: domknąć pętlę. Odezwałem się, nic się nie stało, świat leci dalej. Twoja głowa od dziesięciu lat opowiada ci coś innego i jedyny sposób, żeby to podważyć, to zrobić raz i zobaczyć.

Potem druga część, ta trudniejsza. Powiedz o tym jednej osobie. Jedno zdanie na WhatsAppie do kogokolwiek: dzisiaj zagadałem do obcego człowieka o nic, kompletnie bez sensu :)

Nie musi zrozumieć ani wiedzieć, po co to robisz. Nie szkodzi. Ważne, żeby choć raz wyszło to z twojej głowy na zewnątrz.

Jak nie masz komu tego wysłać, to właśnie zobaczyłeś, gdzie naprawdę jest problem. I to nie są kobiety.

Kiedy ostatni raz powiedziałeś to na głos komuś, kto nie był ekranem?

Jak chcesz mieć to rozpisane na konkretne dni, to jest Pierwsze 30 dni. Osiemdziesiąt stron, trzydzieści misji, jedna na dzień, każda do zrobienia po pracy. Przy każdej jest wariant B na małą miejscowość, bo nie wszędzie da się wyjść w tłum i w nim zniknąć. Pobierasz bez podawania maila i bez zakładania konta, więc nikt się nie dowie, że to czytasz.