Ona ma chłopaka, a ty i tak czekasz na swoją kolej

Wiesz o nim od trzech miesięcy.

Dowiedziałeś się przypadkiem, z jednego zdania w rozmowie, i od tamtej pory nic się nie zmieniło. Nadal piszecie. Nadal czasem wychodzicie na kawę. Ona nadal opowiada ci rzeczy, których, jak sądzisz, nie opowiada nikomu innemu, i ty nadal wracasz do domu i myślisz o tym przez godzinę.

Zmieniło się tylko to, że masz teraz w głowie kalendarz. Sprawdzasz, czy w tym tygodniu wspomniała o nim mniej razy niż w zeszłym. Zauważasz, kiedy pisze o dziesiątej wieczorem, i wyciągasz z tego wnioski. Kiedy mówi, że jest zmęczona tym wszystkim, słyszysz to inaczej niż ona to powiedziała.

Nie umawiasz się z nikim innym, bo po co, skoro to się zaraz rozstrzygnie.

Trzy miesiące temu też tak myślałeś.

To jest najczęstsza sytuacja w całym archiwum

Mam tu archiwum starego polskiego forum o poznawaniu kobiet, ponad dziesięć tysięcy wątków, w których faceci opisywali swój problem własnymi słowami. Przejrzałem próbkę i policzyłem, jak często wraca co temat.

Ta sytuacja wraca najczęściej ze wszystkich. Częściej niż strach przed zagadaniem. Częściej niż to, że ktoś nie odpisał.

Ktoś napisał tak, lata temu:

“ale tkwila w nim nadal. probowala zerwac, wtedy skontaktowala sie od razu ze mna. w ogole to ona nie wie, ze ja wiem, ze kogos miala.”

Przeczytaj ostatnie zdanie jeszcze raz. Ona nie wie, że on wie.

Cała sprawa mieści się w jednej linijce. Nie ma tu żadnej relacji. Jest jeden człowiek, który zbiera informacje o drugim i trzyma je dla siebie, i drugi, który o tym nie ma pojęcia.

Dlaczego akurat ta, która nie może

Powiem ci coś, co pewnie już przeczuwasz, i po czym poczujesz się przez chwilę gorzej, a potem lepiej.

To, że jest zajęta, wcale tej historii nie zatrzymuje. Właśnie dzięki temu może ona trwać miesiącami.

Zastanów się, co ci to daje. Możesz być zakochany, mieć kogoś w głowie, mieć o czym myśleć wieczorem, mieć poczucie, że coś się w twoim życiu w tej sprawie dzieje. I przez cały ten czas nie musisz zrobić ani jednej rzeczy, która mogłaby się nie udać.

Nie musisz powiedzieć na głos, że ci na niej zależy. Nie musisz usłyszeć “nie”. Nie musisz sprawdzić, czy jesteś dla niej kimś. Bo przecież nie teraz, przecież ona ma chłopaka, przecież to byłoby nie w porządku.

Dostajesz emocje podobne do tych ze związku, a ryzyka prawie nie ma. To jest bardzo wygodne miejsce i dlatego tak trudno z niego wyjść.

Rozpoznasz to po jednym objawie. Jeśli wyobrazisz sobie, że ona jutro dzwoni i mówi, że zerwała, i twoja pierwsza reakcja to nie radość, tylko panika, bo nagle trzeba coś zrobić, to nie chodziło o nią. Chodziło o to, żeby mieć kogo kochać, nie ruszając się z miejsca.

To jest ta sama rzecz, którą robisz, czytając kolejny poradnik zamiast wyjść z domu. Wygląda jak działanie, jest odkładaniem.

Cena, której nie widzisz, bo płacisz ją w ratach

Gdyby ktoś ci powiedział: oddaj mi rok życia towarzyskiego, w zamian dostaniesz kilkanaście rozmów i jedno wielkie może, odmówiłbyś w dwie sekundy.

Nikt ci tego tak nie mówi. Płacisz to tygodniami i każdy tydzień z osobna jest tani.

Rachunek wygląda tak. Nie poznajesz nikogo nowego, bo byłoby to nielojalne wobec sytuacji, która nie istnieje. Odmawiasz wyjść albo idziesz i stoisz z boku, bo jesteś zajęty myśleniem o niej. Kolejne miesiące mijają i twoja odpowiedź na pytanie, co u ciebie, to opowieść o cudzym związku.

A jednocześnie ta znajomość ci się nie rozwija, tylko krąży. Wracacie do tych samych tematów, ona narzeka na to samo, ty słuchasz tak samo, i za każdym razem wychodzisz z tego trochę bardziej pewny, że jesteś blisko.

Po trzech miesiącach nie jesteś bliżej. Po prostu siedzisz w tym dłużej.

Trzecia osoba, o której nikt tu nie mówi

W tej historii są trzy osoby i o dwóch mówisz sobie w głowie codziennie. O trzeciej nie mówisz nigdy, chociaż to ona ma najwięcej do stracenia.

To ona.

Nie jako nagroda w rozstrzygnięciu, tylko jako człowiek, który nie wie, w czym uczestniczy. Ona myśli, że ma kolegę, z którym dobrze się rozmawia. Nie wie, że rozmowy są liczone, że jej zdania są rozbierane na części po jej wyjściu, i że ktoś czeka, aż jej życie się rozsypie, bo wtedy będzie jego kolej.

I to jest ten moment, w którym trzeba coś powiedzieć wprost, chociaż nie brzmi to miło. Jeżeli ktoś ci mówi, że nie jest z tobą, a ty zostajesz w pobliżu i czekasz na zmianę zdania, to nie jest cierpliwość. To jest nacisk rozłożony na miesiące. Ona to w końcu poczuje, nawet jeśli nigdy nie nazwiesz tego głośno, bo ludzie czują, kiedy ktoś obok czegoś od nich chce i nie mówi czego.

Nie piszę tego, żeby ci dowalić. Piszę, bo dopóki widzisz w tym romantyczne czekanie, nie masz powodu wyjść. Jak zobaczysz, czym to jest naprawdę, powód się znajdzie.

Co z tym zrobić

Nie każę ci jej wykreślać z życia ani wysyłać dramatycznej wiadomości o północy. To by było kolejne wydarzenie zamiast zmiany.

Są dwie rzeczy do zrobienia i pierwsza jest łatwiejsza, niż myślisz.

Powiedz jej. Raz, spokojnie, bez ultimatum. Jedno zdanie, żadnych wyjaśnień na trzy akapity: “słuchaj, muszę ci coś powiedzieć, bo głupio mi tak dalej. Podobasz mi się. Wiem, że jesteś zajęta i nie chcę cię w nic wciągać, po prostu nie chciałem dłużej udawać, że to jest zwykła znajomość.”

I potem nic. Nie tłumaczysz się, nie dopytujesz, nie czekasz na wielką odpowiedź.

Zauważ, co to załatwia. Nie prosisz jej, żeby coś zrobiła. Nie stawiasz jej pod ścianą. Po prostu przestajesz mieć tajemnicę, a to ta tajemnica jest głównym paliwem całej tej sytuacji. Przez trzy miesiące nosiłeś to sam i to noszenie było najcięższe.

Powie ci, że jest jej głupio, albo że nie wiedziała, albo że też coś czuje, ale teraz nie może. Cokolwiek powie, będziesz wiedział więcej niż wczoraj. To i tak lepsze niż kalendarz w głowie.

A drugą rzecz zrób jeszcze w tym tygodniu, niezależnie od tego, co odpowie. Umów się z kimkolwiek na cokolwiek. Nie randka, nie podryw. Kolega z pracy, kuzyn, kumpel ze szkoły, do którego nie odzywałeś się od roku. Piwo w czwartek.

Od środka trudno zobaczyć jedną rzecz: to nie jest problem z kobietą. To jest problem z tym, że jedna osoba stała się całym twoim życiem towarzyskim. Kiedy masz dwóch ludzi, do których możesz napisać “wychodzimy”, jedna niedostępna dziewczyna przestaje być centrum tygodnia i wraca na swoje miejsce. Bez tych ludzi obok każda taka historia rośnie do rozmiarów, których nie ma.

Ona nie musi się rozstać, żeby coś się u ciebie ruszyło. To były dwie osobne sprawy od początku.

Ile miesięcy już czekasz i co konkretnie się przez ten czas zmieniło?

Jeżeli ostatnie zdanie zabolało, to dobrze trafiło. W darmowej książce Pierwsze 30 dni jest trzydzieści misji, jedna na dzień, i połowa z nich dotyczy dokładnie tego: odklejenia się od jednej osoby i zbudowania sobie tygodnia, w którym dzieje się coś jeszcze. Osiemdziesiąt stron, żadna misja nie zajmuje więcej niż kilka minut, przy każdej jest wariant na małe miasto. Bez maila i bez zakładania konta.