Dwa lata przed monitorem i nie mam o czym rozmawiać

Środa, dwudziesta pierwsza. Wchodzisz do mieszkania, buty pod ścianę, kurtka na krzesło. Czajnik, coś do jedzenia, komputer w tym czasie się budzi.

Siadasz. Grasz. Kiedy podnosisz głowę, jest wpół do drugiej, a wstać trzeba o szóstej.

Czwartek to samo. Piątek to samo, tylko dłużej.

I to nawet nie jest zły wieczór. Trzeba to powiedzieć wprost, bo nikt tego nie mówi. Nie siedzisz w ciemnościach i nie rozpaczasz. Masz pracę, masz swoje rzeczy, wieczory ci szybko lecą i nikt z zewnątrz nie powiedziałby, że coś jest nie tak.

Problem przychodzi w poniedziałek, przy ekspresie, kiedy ktoś pyta, co robiłeś w weekend.

Bo ty przez moment naprawdę szukasz. Przewijasz w głowie sobotę i niedzielę i nie ma tam nic, co dałoby się powiedzieć na głos. Więc mówisz “nic specjalnego, odpoczywałem” i od razu pytasz jego, co u niego, żeby rozmowa poszła dalej bez ciebie.

Tego właśnie boisz się naprawdę. Nie tego, że podejdziesz do kogoś i się wygłupisz. Tego, że podejdziesz, ona zapyta “no i co u ciebie”, a ty nie będziesz miał czym tego wypełnić.

Ktoś opisał to jednym zdaniem

Mam tu archiwum największego polskiego forum o podrywie, 38 381 wątków sprzed lat. Ktoś napisał to na forum lata temu:

“2 lata przed monitorem i nic więcej wracałem do domu, grałem i szedłem spać następnego dnia to samo i tak w kółko.”

Spójrz, czego w tym zdaniu nie ma. Nie ma “jestem nudny”. Nie ma “jestem beznadziejny”. Jest sam rozkład dnia. Dom, monitor, sen, i tak w kółko.

On opisuje harmonogram, a brzmi to jak wyrok wydany na siebie.

Rozmowa bierze się z tego, co wydarzyło się ostatnio

Weź kogoś, kto właśnie wrócił z dwutygodniowego wyjazdu. Gada o tym przez miesiąc. Nie dlatego, że jest ciekawszym człowiekiem od ciebie. Dlatego, że przez czternaście dni działy mu się rzeczy. Zepsuł mu się samochód, spał w dziwnym miejscu, poznał gościa, który miał psa bez ucha. Nic z tego nie wymyślił. On tam po prostu był.

Ty przez dwa lata byłeś w jednym pokoju. Nie ma z czego robić zdań.

To nie jest wada charakteru. To jest brak przebiegu. Twoja głowa pracuje dokładnie tak samo jak jego, tylko nie dostaje nic na wejście. Pustka, którą czujesz, kiedy trzeba coś powiedzieć, nie jest pustką w tobie. Jest pustką w ostatnim tygodniu.

I jeszcze jedno, o czym mało kto mówi. W szkole i na studiach nikt się o to nie musiał starać. Widziałeś codziennie tych samych ludzi, ktoś coś rzucił, coś się wydarzyło, w piątek ktoś organizował i wystarczyło się dopisać. Tematy robiły się same, bo dzień robił się sam.

Potem to się kończy i nikt cię nie uprzedza, że od teraz przebieg trzeba sobie robić ręcznie.

Więc siadasz wieczorem przed monitorem, bo to jedyna rzecz, która nie wymaga umawiania się z nikim. I to nie jest głupi wybór. Po ośmiu godzinach pracy to jest najtańszy wieczór, jaki istnieje. Nie musisz nikomu odpisywać, nikt cię nie odwoła w ostatniej chwili, nikt nie zobaczy, jak stoisz pod ścianą.

Tylko on nic po sobie nie zostawia. Rano nie masz z niego ani jednego zdania.

Więc nie chodzi o to, żeby przestać grać. Gra to gra. Chodzi o to, żeby w dniu było jeszcze coś, co wydarzyło się poza tym mieszkaniem.

Jedna rzecz na jutro

Jutro nie wracaj prosto do domu.

Wysiądź przystanek wcześniej albo pojedź gdziekolwiek na czterdzieści minut. Bar, księgarnia, park, siłownia, galeria, obojętnie. Nie ma tam żadnego podejścia. Nie zagadujesz do nikogo, nie musisz nawet zdejmować słuchawek.

Masz jedno zadanie: przynieś stamtąd jeden szczegół.

Ma to być konkret, nie ogólne wrażenie. Zamiast “było spoko” zapisz: facet przy barze tłumaczył barmance, jak się robi porządny rosół. Albo: w księgarni ktoś stał kwadrans nad tą samą półką i odszedł z pustymi rękami. Albo: w parku dwóch starszych panów kłóciło się o szachy tak, jakby grali o mieszkanie.

Wieczorem wpisz to w notatki w telefonie. Jedno zdanie, bez ładnego układania.

Nie po to, żeby komuś to jutro opowiedzieć. Po to, żeby w ogóle było czym opowiedzieć, jak przyjdzie moment.

Zrób tak trzy razy w tym tygodniu i powtórz w następnym. Nadal nie będziesz miał historii o miesiącu w Portugalii. Ale będziesz miał sześć konkretów zamiast “nic specjalnego, odpoczywałem”.

Przy okazji wydarzy się coś jeszcze. Kiedy chodzisz gdzieś z zadaniem wypatrzenia jednego szczegółu, przestajesz patrzeć w telefon i zaczynasz patrzeć na ludzi. A od patrzenia na ludzi do odezwania się do kogoś jest znacznie bliżej niż od leżenia na kanapie.

Co takiego wydarzyło ci się w tym tygodniu poza mieszkaniem?

To wyjście na czterdzieści minut jest jedną z misji z darmowej książki Pierwsze 30 dni. Osiemdziesiąt stron, trzydzieści misji, na każdy dzień jedna rzecz, nie lista rzeczy. Przy każdej misji jest wariant B na małą miejscowość, bo jak w twoim mieście są dwa bary i jedna galeria, to połowa rad z internetu nie ma prawa zadziałać. Pobierasz bez podawania maila i bez zakładania konta.