Mężczyźni używają słów jako nośnika suchych informacji. Słowa są dla nas jak instrukcja obsługi pralki albo nagłówek z gazety ekonomicznej. Kiedy rozmawiamy ze znajomymi w pubie, przekazujemy fakty, rozwiązujemy problemy i obgadujemy fizyczne cechy kobiet przy stoliku obok. Z natury reagujemy na bodźce wzrokowe. To widok dekoltu czy kształtnych pośladków aktywuje nasz układ nagrody.
Ale mózg kobiety działa na zupełnie innym oprogramowaniu. Badania neurologiczne jasno pokazują, że kobiety do analizy mowy uruchamiają obie półkule – zarówno tę logiczną, jak i tę odpowiadającą za emocje.
Dla kobiety słowa nie są tylko faktami. Słowa są doświadczeniem emocjonalnym.
Podczas gdy na ciebie działa naga, fizyczna bodźcowość – na nią z taką samą siłą działają słowa wywołujące odpowiedni nastrój. Oczywiście, nikt przy zdrowych zmysłach nie twierdzi, że masz zacząć recytować jej poezję z XIX wieku czy mówić jak romantyczny bohater brazylijskiej telenoweli. Gdybyś wypalił: “Chcę mówić do najgłębszych zakamarków twojej duszy”, w najlepszym wypadku wyszedłbyś na wariata, w najgorszym – wezwałaby ochronę.
Ale jeśli zrozumiesz, że słowami potrafisz w ułamku sekundy wpływać na jej chemię w mózgu, otrzymasz potężne narzędzie. Zamiast opowiadać o faktach (np. “Wczoraj byłem w klubie i było fajnie”), naucz się opisywać stany emocjonalne (“Wczoraj w klubie poczułem taki niesamowity, głęboki luz, jakby cały stres wyparował i nagle odzyskałem pełną wolność”).
Jeśli opanujesz sztukę mówienia do jej prawego, emocjonalnego płata mózgu, omijając analityczne bariery lewego płata, sprawisz, że zaledwie paroma sprytnymi historiami wprowadzisz ją w stan, w którym poczuje do ciebie fizyczny pociąg, zanim jeszcze w ogóle pomyślisz o zdjęciu ubrań.