Rachunek, który warto zrobić, zanim zostaniesz kolejny miesiąc

Pisał ktoś na forum, lata temu: “Mam 28 lat i w życiu byłem w 3 dłuższych związkach, 2 razy po 2 lata i raz 9 miesięcy.” Zwykłe zdanie, prawie księgowe. A jednak rzadko kto robi taki rachunek na bieżąco, w trakcie, kiedy jeszcze coś się liczy. Robi się go zwykle po fakcie, kiedy liczby są już zamknięte i nic z nimi nie da się zrobić poza przeczytaniem.

Dowody, które mylą najbardziej

Jeśli czekasz na kogoś, kto odpisuje ciepło, bywa z tobą dobrze, a mimo to miesiącami nie ma z tego nic konkretnego, prawdopodobnie masz w pamięci kilka naprawdę dobrych wieczorów. Prawdziwych, nie wyobrażonych. I to jest najgorsza część tej sytuacji. Gdyby wszystko było złudzeniem, temat by się sam zamknął. Dobre wieczory są prawdziwym dowodem, więc trzyma się go przed sobą za każdym razem, kiedy coś w środku mówi: policz to w końcu.

Na każdą ciszę między tymi wieczorami zwykle masz gotowe wytłumaczenie i zwykle jest ono prawdziwe. Sesja, rodzina w odwiedzinach, nawał w pracy. Wszystko się zgadza. Tylko że ułożone jedno za drugim te wytłumaczenia robią się miesiącami, w których nigdy nie było dobrego momentu z jej strony, żeby coś ruszyć samej. Pojedyncza wymówka to informacja o czyimś życiu. Kilka miesięcy wymówek, bez jednego tygodnia przerwy, to już informacja o miejscu, jakie zajmujesz w tym życiu.

Dlaczego nie liczysz

Czekanie nie jest biernym stanem, tylko zajęciem, i to zajęciem, które potrafi wypełnić tydzień lepiej niż niejedna praca. Układanie, kiedy napisać, żeby nie wyszło na zbyt częste. Sprawdzanie, czy coś doszło. Kasowanie i poprawianie wiadomości, co samo w sobie potrafi zająć pół godziny wieczoru. Kto by to wszystko odjął, temu zostaje w tygodniu dziura, a dziura jest gorsza niż zajęcie, nawet takie, które nic nie płaci. Nadzieja jest wygodna nie dlatego, że coś obiecuje. Jest wygodna, bo daje etat.

Jest jeszcze druga wygoda, mniej oczywista. Czekanie daje historię do opowiedzenia. Znajomi pytają, co u ciebie, a ty masz co powiedzieć: było dobrze, coś się klaruje, zobaczymy. Facet, który przestał czekać na coś, co nigdy nie ruszyło, ma do powiedzenia jedno krótkie zdanie i ciszę po nim. Część tego czekania trzyma się właśnie na tym, że bez niego trzeba by przyznać na głos, że nic się nie dzieje. Od dawna.

Sam rachunek

Weź kartkę, nie telefon, bo w telefonie kciuk sam ucieka do rozmowy. Przejdź po wiadomościach i policz dwie liczby: ile spotkań w ostatnich tygodniach czy miesiącach zaproponowałeś ty, a ile ona. Nie czuj tego wyniku. Policz go. Sprawdź też, jak wyglądają jej odpowiedzi na twoje propozycje: czy padają konkretne dni, czy raczej “może w przyszłym tygodniu”, po którym przyszły tydzień mija bez ciągu dalszego, aż proponujesz znowu, z nową datą.

Jeśli wyjdzie mocno na twoją stronę, to nie jest powód, żeby się obwiniać, i nie jest dowód, że coś jest z tobą nie tak. Jest to po prostu liczba, która mówi więcej niż tydzień dobrych wspomnień. Nikomu nie należy się gratulacja za to, że przestał przepłacać, tak jak nikt nie zasłużył sobie na wstyd za to, że czekał. To zwyczajna arytmetyka, a arytmetyka nie ocenia.

Twarda część, bez owijania

Nie ma tu obietnicy, że policzenie czegokolwiek naprawi sprawę albo że wynik cię zaskoczy w dobrą stronę. Czasem rachunek wychodzi w porządku, i wtedy ten tekst nie jest o tobie. Ale jeśli od miesięcy nosisz w sobie podejrzenie, że coś się nie zgadza, i unikasz sprawdzenia, bo wolisz wiedzieć w przybliżeniu niż dokładnie, to samo to unikanie jest już odpowiedzią. Nikt nie unika liczenia rzeczy, które wychodzą dobrze.

To nie jest tekst o tym, żeby się poddawać przy pierwszej trudności. Jest o czymś innym: że czekanie bez końca też jest decyzją, tylko podjętą po cichu, bez policzenia kosztu. Rachunek nie każe ci niczego kończyć. Każe ci tylko wiedzieć, ile faktycznie płacisz i za co.

Sprawdź to u siebie

Zrób ten rachunek dziś, na kartce. Data pierwszego spotkania, liczba tygodni do teraz, i dwie kolumny: kto proponował. Nie musisz z tym wynikiem nic jeszcze robić. Wystarczy, że go zobaczysz, zamiast czuć go mniej więcej, bo mniej więcej zawsze wychodzi łagodniej, niż jest naprawdę.

O tym, co zrobić z tym rachunkiem, kiedy wynik jest jednoznaczny, jest w ósmym rozdziale książki. Zaczyna się od wystygłej herbaty i tej samej rozmowy czytanej czwarty raz tego wieczoru.