Podobacie się sobie od miesięcy i nic z tego nie wynika

Czwartek, 21:15, przystanek.

Jej autobus podjeżdża za cztery minuty. Stoicie obok siebie i rozmawia się tak, że te cztery minuty to o wiele za mało, jak co tydzień. Ona wsiada, macha ci przez szybę. Wracasz do domu piechotą, choć masz bilet.

Wiesz, że jej się podobasz. Nie zgadujesz. Wygadała się jej koleżanka, zresztą widać to gołym okiem: pamięta twoje historie sprzed miesiąca, śmieje się, zanim skończysz zdanie, zawsze jakoś kończycie w tej samej części sali.

Ty czujesz to samo do niej. Ona to wie. Połowa waszych znajomych to wie.

I od marca nie wydarzyło się nic. Żadnej kawy we dwoje, żadnej rozmowy o tym, co tu się właściwie dzieje. Nic.

Nie licz, który to już czwartek. Policzyłeś dawno.

Ktoś to nazwał dokładnie

Mam tu archiwum starego polskiego forum, ponad dziesięć tysięcy wątków. Jest tam facet, który opisał ten stan jednym rozpędzonym zdaniem:

“Podoba mi się panna i ja jej też…. No wlasnie i niewiem od czego mam zacząć jak zrobić zeby to niebyła taka sympatia typu ona mi sie podoba ja jej też i za przeproszeniem gówno< tylko zeby to bylo coś więcej znacznie więcej…….”

Przeczytaj środek jeszcze raz. Sympatia typu ona mi się podoba, ja jej też i za przeproszeniem gówno.

Brutalne? Może. Ale nazwał to uczciwiej niż niejeden poradnik. Wzajemna sympatia, z której nic nie wynika, właśnie tak zaczyna po czasie smakować. Ładnie wygląda i nigdzie nie prowadzi.

On pyta, od czego ma zacząć. A przecież to się już zaczęło. Podobają się sobie, oboje o tym wiedzą. Są w środku drogi. Facet stoi w połowie mostu i pyta, gdzie właściwie było wejście.

Dlaczego to stoi w miejscu

Bo obojgu jest w tym stanie dobrze. Bezpiecznie też.

Ty masz swój czwartek. Cały tydzień może być nijaki, ale czwartek jest twój. Rozmowa, przystanek, machanie przez szybę. To realnie trzyma tydzień w pionie i nic nie kosztuje. Zero ryzyka, że usłyszysz nie. Zero ryzyka, że przy próbie czegoś więcej okaże się, że z bliska wygląda to gorzej niż z daleka.

Jest też coś, do czego trudniej się przyznać. Ten stan daje ci lepszą historię o sobie niż “facet, który się nie odzywa”. Przecież coś się dzieje, macie te rozmowy, wszyscy widzą. Możesz sobie mówić, że jesteś w połowie drogi, no jasne. Tylko w tej połowie stoisz od marca i nic się nie przesuwa.

Ona ma podobnie, ale jej milczenie wcale nie musi znaczyć, że biernie czeka. Swoją część już zrobiła. Pokazała, że jej się podobasz, na tyle wyraźnie, że wie o tym koleżanka i pół waszej grupy. W jej świecie piłka od dawna leży po twojej stronie. Szukanie kolejnych sygnałów w każdym uśmiechu niczego już nie doda. Sygnały były. Są co czwartek.

Więc oboje stoicie. Każde z was wie, że jest wzajemnie, i każde czeka, aż to samo przejdzie na następny poziom. Jak w grze, w której nikt nie rusza pionka, bo obojgu szkoda przerwać partię.

Samo nie przejdzie

No i robi się niewygodnie.

Taki stan nie rośnie. On się starzeje. Na początku wzajemna sympatia bez ruchu jest ekscytująca, po paru miesiącach robi się z niej mebel. Ona nie przestanie czekać z dnia na dzień, żadnej sceny nie będzie. Po prostu któregoś czwartku rozmowa będzie odrobinę krótsza. Potem pojawi się ktoś, kto nie wie, że wy tu macie coś niedokończonego, i powie na głos zdanie, którego ty nie powiedziałeś przez te wszystkie miesiące.

Im dłużej nic nie robisz, tym mocniej twoje milczenie wygląda jak odpowiedź. Ona wie, że wiesz. Po którymś miesiącu sensowne wyjaśnienie brzmi dla niej: widocznie nie chce. Miesiące ciszy też są komunikatem, choć nadajesz go nieświadomie i mówi on dokładnie odwrotność tego, co czujesz.

Znasz ten mechanizm w mniejszej skali. Był moment i go przepuściłeś, a potem tłumaczyłeś sobie, że będzie następna okazja. Tutaj przepuszczasz taki moment co tydzień. W każdy czwartek, o 21:15, cztery minuty przed autobusem.

Zdanie, które to rusza

Nie potrzebujesz wielkiego wyznania. Wielkie wyznanie po miesiącach znajomości brzmi zresztą dziwnie, jakbyś w połowie seansu zmienił film.

Potrzebujesz jednego zdania, które przenosi was z “widujemy się przy okazji” do “widzimy się, bo chcemy”. Na przykład: słuchaj, te nasze rozmowy to najlepsza część mojego tygodnia, wyskoczymy gdzieś we dwoje?

Tyle. Bez tłumaczenia się, bez “wiem, że to może zabrzmieć dziwnie”, bez przygotowanej mowy. Jedno zdanie na końcu spotkania, nie na początku, żeby nie wisiało nad całym wieczorem.

W tym zdaniu nie ma słowa o uczuciach ani o tym, co nosisz od marca, nie ma niczego, co wymagałoby od niej wielkiej odpowiedzi. Jest rozmowa, która jest faktem, i propozycja, na którą można odpowiedzieć jednym słowem. Niski próg z obu stron. I dobrze.

Najgorsze, co możesz usłyszeć, to nie. Wtedy zawieszenie się kończy, co zaboli, ale przynajmniej przestanie zjadać ci czwartki. Najlepsze, co możesz usłyszeć, to tak. A całkiem prawdopodobne jest trzecie wyjście: że usłyszysz “myślałam, że nigdy nie zapytasz”.

Jedna rzecz na najbliższy czwartek

Na przystanku, zanim będzie widać jej autobus, powiedz to jedno zdanie. Dokładnie to: te nasze rozmowy to najlepsza część mojego tygodnia, wyskoczymy gdzieś we dwoje?

Wybierz moment, kiedy autobusu jeszcze nie ma na horyzoncie, żeby nie mówić tego w biegu. Po pytajniku nie dodawaj nic. Poczekaj na odpowiedź, ile by nie trwała.

A między dziś a czwartkiem przeczytaj to zdanie na głos kilka razy, przy goleniu, w samochodzie, gdziekolwiek. Nie po to, żeby wyszło idealnie. Po to, żeby w czwartek nie słyszeć go pierwszy raz w życiu.

I nie planuj nic ponad to zdanie. Nie wybieraj z góry miejsca, nie układaj scenariusza wieczoru, nie pisz w głowie jej odpowiedzi. Twoja robota kończy się na pytajniku. Dalej to już rozmowa dwóch osób, a nie twój wewnętrzny monolog.

Ile jeszcze czwartków planujesz przeczekać?

Powiedzenie jednego zdania wprost to jedna z misji z darmowej książki Pierwsze 30 dni. Jest tam trzydzieści misji, jedna rzecz dziennie, każda do zrobienia w kilka minut, przy każdej wariant B na małą miejscowość. Osiemdziesiąt stron, pobierasz bez maila i bez zakładania konta.